Find the latest bookmaker offers available across all uk gambling sites www.bets.zone Read the reviews and compare sites to quickly discover the perfect account for you.
Home / Zanimljivosti / IRANSKA TEORIJA: Evo odakle potiču Srbi! (MAPE)

IRANSKA TEORIJA: Evo odakle potiču Srbi! (MAPE)

Pleme Serbi pored ušća reke Volge, prema grčkim pisanim izvorima, na karti štampanoj u Londonu oko 1770.

Iranska teorija o poreklu Srba je teorija predstavljena u delu literature koja se bavi poreklom Srba i srpskog nacionalnog imena, a bazirana je na podacima starih autora koji pominju Srbe među sarmatskim odnosno alanskim plemenima severnog Kavkaza.

Iranska teorija o poreklu Srba je teorija predstavljena u delu literature koja se bavi poreklom Srba i srpskog nacionalnog imena, [1][2][3] a bazirana je na podacima starih autora koji pominju Srbe među sarmatskim odnosno alanskim plemenima severnog Kavkaza.[4][5] Prema ovoj teoriji, Srbi su prvobitno bili jedno od sarmatskih (alanskih) plemena, koje je živelo u alanskoj postojbini severno od Kavkaza, odakle se u vreme hunske najezde preselilo u srednju Evropu, gde se vremenom stopilo sa Slovenima, kojima je dalo svoje ime.[1] U delu moderne literature, Srbi koji se spominju na Kavkazu označeni su terminom Stari Srbi, [6] da bi se napravila razlika u odnosu na današnje Srbe, ali se kod drugih autora ovaj termin ne koristi.

Srbi se prvi put pominju u prvom veku posle Hrista (69-75. godine) u knjizi Plinija Cecilija Sekundusa „Poznavanje prirode“ i to u latinizovanom obliku – Serbi (Serbi). Plinije piše: „Pored Kimerana stanuju Meotici, Vali, Srbi, Zingi, Psesi“.[7] Srbi su tu zabeleženi kao narod koji živi na teritoriji severoistočne obale Crnog mora, u Sarmatiji, severno od Kavkaza, pa se iz toga pretpostavlja da su Srbi bili sarmatsko (iransko) pleme.[8]

Podaci starih autora o Srbima u Sarmatiji

Spomen srpskog imena nalazimo zatim u delu „Geografija“ egipatskog naučnika Klaudija Ptolemeja (pre 175. godine). On pleme Srba beleži tako da postoji na području Zakavkazja, pišući: „Između Keraunskog gorja i reke Ra smešteni su Orineji i Vali i Srbi“.[9]

Srbe u Sarmatiji takođe spominju i Tacit, Prokopije, Jordanes, Vibijus i Ajnhard.[10]

Veza sarmatskih Srba sa današnjim Srbima

Seobe Alana u 4-5. veku. Prema iranskoj teoriji o poreklu Srba, Srbi su se kao deo Alana u 4. veku preselili iz Sarmatije u srednju Evropu.

Veza između sarmatskih Srba i današnjih Srba nije naučno dokazana, već predstavlja hipotezu, a protivnici iranske teorije porekla Srba tvrde da je u pitanju samo „slučajna podudarnost sa nekim nedefinisanim etnikom“.[9]

Prema tvrdnjama autora koji su pristalice iranske teorije o poreklu Srba, pretpostavka je da su se sarmatski (alanski) Srbi, pod pritiskom Huna, iz kavkaske Sarmatije preselili u srednju Evropu (Polablje) u četvrtom veku.[11] Potomci Alana koji su ostali da žive na Kavkazu su današnji Oseti. Prema drugom mišljenju, Srbi nisu bili deo Alana, već sarmatsko pleme srodno Alanima, a postoje tvrdnje da Hrvati i Česi takođe potiču od Sarmata.[12]

Prema Tadeušu Sulimirskom, Srbi su, kao deo sarmatskih Alana, u hunskoj vojsci sačinjavali garnizon koji je imao zadatak da u pokorenim oblastima održava vlast Huna. Kad je Atila 453. godine umro, Srbi su istočno od reke Sale postali nezavisni i zadržavali su vlast nad mesnim slovenskim stanovništvom u Polablju, sa kojim su se vremenom stopili i dali mu svoje ime.[1]

Prikaz hipotetičke migracije Srba sa Kavkaza na Balkan.

Na osnovu široko prihvaćene rekonstrukcije seoba Slovena i izvora kao što su Konstantin Porfirogenit i Ajnhard, koji nedvosmisleno ukazuju na zapadnoslovensko poreklo balkanskih Srba, [13] smatra se da se deo ovih polabskih Slovena koji je usvojio ime Srbi (moguće još pod vlašću već poslovenjenih Srba-Alana [1]), doselio na Balkan u sedmom veku, gde se pomešao sa ranije doseljenim slovenskim plemenima i romanizovanim potomcima balkanskih starosedelaca. Drugi deo Srba, koji se nije doselio na Balkan, ostao je da živi u Polablju, a njihovi potomci su današnji Lužički Srbi.

U svojoj knjizi „Sloveni u ranom srednjem veku“, ruski slavista Valentin Vasiljevič Sedov tvrdi da su balkanski Srbi, kao i Srbi na Elbi, bili deo praslovenskog plemena koje je nekada živelo u severnom priobalju Crnog mora, a naziv dobilo u „uslovima slovensko-iranske simbioze“.[14]

Veza sarmatskih Srba sa drugim iranskim narodima
Sarmati vode poreklo od skitsko-sarmatskih plemena koja su nekada naseljavala široko područje istočne Evrope i srednje Azije. Današnji osetski jezik na Kavkazu, koji je nastao od nekadašnjeg skitsko-sarmatskog, spada u grupu istočnoiranskih jezika, a ostali jezici iz ove grupe danas se govore na području Tadžikistana, Avganistana i Pakistana. Najsrodniji osetskom je jezik naroda Jagnobi, a zatim jezik Puštuna, kao i jezici Pamirskih naroda. U prošlosti je postojao dijalekatski kontinuum koji je povezivao ova dva današnja govorna područja, ali je on prekinut širenjem govornika turskih jezika.

Među Puštunima u Avganistanu i Pakistanu postoji plemenska grupa sa imenom Sarbani, [15] a prema paštunskoj legendi, ova plemenska grupa potiče od pretka koji se zvao Sarban, a koji je bio sin Kais Abdur Rašida, legendarnog pretka paštunskog naroda. Legenda kaže da je Kais Abdur Rašid imao tri sina, Sarbana, Batana i Gurgušta, od kojih potiče većina današnjih paštunskih plemena.[16]

Vizantijski car, Konstantin VII Porfirogenit u svojoj knjizi „Book Of Ceremonies“ pominje na Kavkazu (u 10. veku) plemena „Krevatades“ („Krevatas“) i „Sarban“ („Sarbani“), koja neki istraživači identifikuju sa Hrvatima i Srbima.[17] Ovo predstavlja interesantnu sličnost sa imenom paštunske plemenske grupe. Za Paštune se smatra da su delom skitskog porekla, a sarmatski jezik se takođe klasifikuje u skitsku grupu.

Uputnice

Relja Novaković, Još o poreklu Srba, Beograd, 1992, pp. 46.
Miodrag Milanović, Srpski stari vek, Beograd, 2008, pp. 11.
Vladimir Ćorović, Ilustrovana istorija Srba, knjiga prva, Beograd, 2005, pp. 62.
Miodrag Milanović, Srpski stari vek, Beograd, 2008, pp. 14. i Istorijsko poreklo Srba, Beograd, 2011.
Relja Novaković, Još o poreklu Srba, Beograd, 1992, pp. 45.
Lazar Šebek, Stari Srbi, Serbi sveske 2, Izdavač: Krim, Beograd, Ložionička 4.
Aleksandar M. Petrović, Kratka arheografija Srba, Novi Sad, 1994, pp. 6.
Miodrag Milanović, Srpski stari vek, Beograd, 2008, pp. 14.
Aleksandar M. Petrović, Kratka arheografija Srba, Novi Sad, 1994, pp. 8.
Sava S. Vujić – Bogdan M. Basarić, Severni Srbi – (ne)zaboravljeni narod, Beograd, 1998, pp. 33.
Miodrag Milanović, Srpski stari vek, Beograd, 2008, pp. 81.
Lazar Šebek, Stari Srbi, Serbi sveske 2, Izdavač: Krim, Beograd, Ložionička 4, pp. 2.
Relja Novaković, Baltički Sloveni u Beogradu i Srbiji, Beograd, 1985, pp. 20.
Valentin Vasiljevič Sedov, „Sloveni u ranom srednjem veku“, Novi Sad, 2013, pp. 459.
Mile Nedeljković, Leksikon naroda Sveta, Beograd, 2001, pp. 362.
http://www.afghanfriends.net/ghazni/people.html
Caudhurī (2005). str. 79.

(sr.wikipedia.org)
loading...

About admin

Check Also

SJAJAN TRIK! Pogledajte kako da za samo nekoliko sekundi isečete lubenicu na savršene komade!

Od svih voća najteže je iseći lubenicu, međutim, na internetu se pojavio snimak koji donosi ...

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *